دیروز 7/ خشکسالی و دروغ و هیأت
درباره سایت
آخرین مطالب
- علاقهمندان یا مطیعان (پیشبینی یک گسل؛ بریدهای از یک تحلیل)
- ممکن نیست ادبیات مقاومت شکل بگیرد
- صد کتاب سدهٔ چهارده (گزارشی از برنامهٔ شخصی صد سال صد کتاب)
- دربارهٔ دکتر ویدا
- پیشیگرفتن چیدمان از محتوا؛ مورد تازه: موبایلبهدستِ قمی
- به کی رأی بدهیم؟ شفافها
- یک کتاب برای فهمِ این روزهای ایران؛ «سقوط اصفهان به روایت کروسیسنکی» بازنویسیِ جواد طباطبایی
- آموزش اسکندرکباب مهمتر است یا توضیح به مردم؟ (چند پرسش در حاشیهٔ گرانکردن بنزین)
- انگشتان شما به جای حرکت عمودی، افقی حرکت کند (دربارهٔ قطعی اینترنت)
- برّه که نیست... میدونم
امکانات وب
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی
دغدغهاش را همیشه دارم؛ این که حقیقت بر مصلحت غلبه نکند. درست است که سنجشِ خردورزانه وجود دارد، ولی غالباً مراد از مصلحت، حفظِ حقیقتِ بزرگتر نیست، مراد از مصلحت، حفظِ خود است، و روابطِ خود و دارایی خود و خودِ خود.
این در کارِ کارمندی عیانتر خودش را نشان میدهد. مصلحتِ این که «با رییسم»، «با همکارم»، «با آنی که پول دستش هست»، «با آن که قدرت دستش هست» مدارا کنم. این مدارا برای حفظِ حق و حفظِ «امرِ بزرگِ درست» نیست؛ بلکه برای حفظِ خود است. ترجمهاش این است: من با آنهایی که میدانم در راهِ خطایند و بر سبیلِ ناراستی، چطور برخورد کنم که خودم لِه و ن
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی
با خواندنِ کتابِ عالیِ مسکوب، «روزها در راه»، تصمیم گرفتم یادداشت روزانه بنویسم؛ نه هر روز؛ ولی بعضی روزها حتما. این مطالب تنها برای رفقایی است که هویّتشان برایم مسجّل شود و حتّی رفاقتشان. دربارۀ دیروزهایم است. یعنی اگر امروز 5 مهر مینویسم، ناظر به دیروزی است که 4 مهر بوده است و همین قاعده خواهد بود تا زمانی که خواهد بود. کسانی که مایلند، خصوصی پیام بدهند؛ بعدش من بهشان ایمیل میزنم و ادامۀ ماجرا تا رمز را دریافت کنند و مطلب را بخوانند. حس هم کنم که رمز را به کسِ دیگری دادهاند؛ نه من، نه آنها. ضمناً نظردهی برای این مطلب فعّال است.
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی
مادرهای جان فورد، جان دارند و امروزی و بسیار روپایند. مادرِ زیبای «خوشههای خشم» و بعدش هم «چه سر سبز بود درۀ من»؛ مادرهایی پرشور، شیرزن، امروزی، روبهجلو و قوی؛ برعکسِ مادرهای ایرانیِ فیلمهایمان که یا مثلِ «ابد و یک روز» آشغال جمعکن هستند یا مثلِ فیلمِ علی حاتمی، عتیقه و جانندارند که حتّی به دردِ مراسمِ ترحیم هم نمیخورند و مرگشان حقیر است و تأثیری بر کسی نمیگذارد و نهایتا به درد تخدیر میخورند و اومانیسمِ کهنهپرستانه.
امّا مادرهای جان فورد، به ویژه درّه، ما را به یادِ مادرهایی در صحرای کربلا میاندازد. شبِ یکِ محرّم، عهد کنیم
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی
برچسب:
نویسنده: نیما یزدانی